ලිපි ලැයිස්තුව (Categories)

යුක්තිය සහ අයිතිය උදෙසා සටන් වැද මියගිය තරුණ ආරක්ශකයෝ-(young Guards)

සිරිනි මල් පිපුනේය. සුදු පැහැ මල් පොකුරු විවෘත කුවුලුව තුලින් මගේ කුටියට එබිකම් කරන්නට විය .1926 ජුනි 08 වැනිදා ඒ මිහිරි මතකය. චෙර්නිගොව්ශිනාවේ ප්‍රීලුකීහි දී මා සිතෙහි  සිත්තම් විය. ඒ සොදුරු දිනයේ මට පුතෙක් උපන්නේය
                                                                                            -  යෙලේනා කොෂව්යා

තම ලෙයින් බිහිවුන දරුවා උපන් හැටි මාතෘ සෙනෙහසින් කිරිබිවු හැටි, දන ගාපු හැටි, හැදුන වැඩුන හැටි, සහ අවසානයේ තමන්ටත් පෙර තම දරුවගේ මල සිරුර සමුහ මිනී වලකින් ගොඩගත් හැටි සියලු වේදනාකාරී මතකයන් පොතක ලියන්නට සිදුවීම කොයිතරම් ඛේදජනක සිදුවීමක්ද. එවන් මවුවරු දසදහස් ගනනක් තවමත් මේ ලංකාවේ පොලව මතද ජීවත්ව සිටින අතරම ඇතමෙක් සියලු වේදනාවන් එලෙසින්ම හැදවතේ කැටිකරගෙන පොලවට පස් වී ගොසින්ය.

යෙලේනා කොෂෙවයා ලේඛිකාවක් නොව උදාර පුත්‍රයෙකු ලෝකයට දායාද කල ශේෂ්ඨ මවකි. හිට්ලර්ගේ පැසිස්ට් හමුදාව රුසියාව ආක්‍රමනයට එරෙහිව ඇගේ පුත් ඔලේග් කොශේහවු,ඉවාන් තුර්කෙනිච් ඇතුලු කිහිප දෙනෙකුගේ මූලිකත්වයෙන් කොම්සොමෝල් සංවිධානයේ යටිබිම්ගත දේශප්‍රේමී සංවිධානය නොහොත් ''තරුණ ආරක්ශකයා'' පිහිටුවාගනී .එය  අවසාන වශයෙන් හිට්ලර්ගේ රුදුරු පැසිස්ට් ආක්‍රමනයට එරෙහි පුලුල් දේශප්‍රේමී රහස් සන්නද්ධ ව්‍යාපාරයක් වන අතර එය ඉතා සීග්‍රයෙන් වර්ධනයවී හිට්ලර් ගේ නාසි හමුදාවට දරුනු පරාජයන් අත්කර දීමට සමත් වන්නක්. නමුත් සුපුරුදු පරිදි පාවා දෙන්නන් හා බත්බැලයන්ගේ අනුහසින් මෙම තරුණ සංවිධානයේ සාමාජිකයන් අති විශාල ප්‍රමානයක් දරුනු වද බන්ධනයන් විද සමුල ඝාතනය වෙනවා දිවි ගලවා ගන්නේ ඉතාම අතලොස්සක් පමනි අවසානයේ යෙලේනා ඇතුලු මවුවරු සිය ගනනකට සිය දරුවන් දැකගන්නට ලැබුනේ කැලෑවක් තුලින් මතුකර ගත් සමූහ මිනීවලක් තුලිනි.

ඔලේග් කොශෝහව්, සර්ජි තියුලෙනින් ,වැලරියා බෝට්ස් ,ඉවාන් තුර්කෙනිචි ඇතුලු නව යොවුන් කන්ඩායම මේ සංවීධානය බිහිකරන විට ඔවුන්ට වයස අවුරුදු 18 වත් නොතිබෙන්නට ඇති මන්දයත් ඔලේග් කොෂොහව් මරා දමන විටම ඔහුගේ වයස අවුරුදු 17.කිසැම විටම විරුවන් බවට පත්වන්නේ යුක්තියක් හෝ සාධාරණයක් උදෙසා සටන්කල මිනිසුන් පමනකි .අපේ මේ බිමද ලෙයින් පෙගුන බිමක්ය. නාදුනන්නන් එකට පොලව වට වැතිර සිටින බිමකි. නිසැක වශයෙන්ම මේ කියවන විට ඔබට 88-89  යුගය මේ සත්‍ය කතාව සමග එලෙසින්ම සමපාත වන බව පසක් වනු ඇත .කුමන රාජ්‍යක හෝ වේවා සාධාරණය උදෙසා කල සටන්වලදී සැමවිටම මියගියේ වේදනාවන් උරුමකර ගනිමින්ය.යෙලේනා කොශෝව්යා මේ ලියා ඇත්තේ යුක්තිය උදෙසා සටන් වැද මියගිය දරුවන්ගේ සිටින සෑම මවකගේම කතාවයි.

යෙලේනා කොෂෙව්යා මෙසේ කියයි

ඔබ වෙනුවෙන් සටන් වැදි ඔබේ පියවරු සහ සොහොයුරන්
වැගුරු රුධිර ගංගා සිහිපත් කරන්න
ඒවාට ආදරය කරන්න
නුඹ උපන් මාතෘ භුමියට

සන්සකු ඔශින්ට කියාදුන් ජීවන දර්ශනය (Sansaku's View Of Life)

සමස්ථ කතා මාලාව පුරාම ඔශින්ගේ දුක් ගැහැට පිරි ජීවිතයට මියෙන තෙක්ම ජීවයක් සේ පණ ලබා දුන්නේද රුසියන් ජපන් යුධ්ධයෙන් තුවාල වී පැමින සැගව සිටි සන්සකු නම් හමුදා සෙබලා ජීවිතය ගැනත් යුද්ධය ගැනත් ඔහු සමග ඇය කුඩාකල ගතකල ඒ කාලය තුල ඔහුවිසින් ඇයට කියා දුන් මෙම ජීවන දර්ශනයයි.එය තුල මුලු කතාමාලාවේම සාරය බව මගේ අදහසයි
- Viraj Weerakkodi

ඔෂින්, ඔයාට ජීවත්වෙන්න බොහෝ අවුරුදු තියනවා ඒ අතරවාරේ දුක්සහිත කාලවල් ඇතිවෙන්න පුළුවන් නුරුස්සන අය හමුවේවි ඒත්, ඔවුන්ට වෛර බඳින්න එපා දුක්දෙන්න එපා අනුන්ට ඔයා ක්‍රෝධ කලොත් යමෙකුට පසුතැවිලි වෙයි ඔයාම දුක්වෙයි අවසානයේදී. යමෙකුට රිද්දෙව්වොත් තමන්ටමයි රිදවෙන්නෙ දුක්වෙන්න වෙන්නෙ තමන්ටමයි. කරපු හැම දේ ආපසු එයි. මේ අහන්න ඔෂින් , කෙනෙකුට වෛර කරන්න රිදවන්න හිතුවොත් පොඩ්ඩක් හිතන්න ඒ අයගෙ පැත්තෙන් ඔයා වෛර බඳින්න ඉස්සෙල්ල මොකද ඔයාට දුක් දෙන්නෙ කියල ඔයාගෙ හිතෙන්ම අහන්න කරුණක් තියෙනව ඇති. මොනවහරි තිබුණොත්,එතකොට පරිස්සම් වෙන්න නැත්නම්, කරුණක් ඒ විඳියට වෙන්න එයා ඔබේ හිත රිද්දනවනම්. දොස් නඟන්න එපා අනුකම්පා කරන්න

මොසුල් නුවර සිිට ලියමි - A Letter From Mosul


ඇන්ජලීනා ජොලී
එක්සත් ජාතීන්ගේ සරණාගතයින් පිලිබද නියෝජිත
2018/06/19

දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු නගරයක් කේන්ද්‍රකරගනිමින් සිදුවු විශාලතම යුද්ධය නම් ඉරාකයේ මොසුල් නුවර ISIS ග්‍රහනයෙන් මුදාගැනීම සදහා දියත් කල දැවැන්ත මෙහෙයුමයි. සිවිල් වැසියන් දහස් ගනනින් මියැදුන අතරම ඉරාකයේ මහා නගර එකම සුන්බුන් ගොඩක් බවට පත්වී තිබුනි. මේ මොසුල් නුවර නැගෙනහිර කොටස දැන් යථාතත්වයට ක්‍රමයෙන් පත්වෙමින් පවතින අතර බටහිර කොටස යුද්ධයෙන් වසරකට පසුත් තවමත් සුන්බුන් මත්තේය. පසුගිය දශකයක් පුරාවට මැදපෙරදිග සහ ඇෆ්ගනිස්තානයේදි මා ලැබූ අත්දැකීම් අනුව මා උගත් දේ අනුව නම් යුධමය ජයග්‍රහනයක් නැවත එම ප්‍රදේශවල ස්ථාවරත්වයක් ඇති කිරීම උදෙසා ප්‍රමානවත් නොවේ. මන්ද එයද අවසානයේ  එක් ආකාරයක ප්‍රචන්ඩත්වක් පමනක් බවට පත්වන නිසාය.

මේ විනාශයට මුල පිරූ ප්‍රචන්ඩකාරී අන්තවාදින් රැල නැවත මෙහි පැමිනීම වැලැක්වීමට කටයුතු සැලසීම මෙහි ඇති වැගත්ම කාරනය ලෙස සලකනවා මෙන්ම මේ නගරය නැවත ගොඩනැගීම සාමය ස්ථාපිත කිරීම හා  එහි වු ඓතිහාසික හා සංස්කෘතික වටිනාකම් නැවත ගොඩනැංවීමටද ප්‍රමුඛතාවක් දිය යුුතුමය .බොහෝදෙනෙක් සිතන පරිදි මේ බටහිර මොසුල් නුවර මේ වනවිට ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීම් යන්ත්‍ර, සැලසුමි ශිල්පීන් ,ඉංජිනේරුවන්, රාජ්‍ය හා රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන වල නියෝජිතයන්, පුරාවිද්‍යා ගවේශකයන් හා කාර්මික ශිල්පීන් හා එකතුව බිදවැටනු මේ නගරය ගොඩනැංවීමට සැලසුම් සකසමින් සිටින්නේය යන්න සත්‍යක් නොවේ .වසරකට පසුත් තවමත් මේ නුවර අත්හැර දැමු විනාශයට පත් එකම සුන්බුන් ගොඩකි

තවමත් මෙහි ඇත්තේ මෝටාර් සහ වෙඩි උන්ඩ වලින් සිදුරු සැදුනු බිත්තිය. මංමාවත් ඉතාම පාලු නිහඩ බවකින් පිරි ඇත .මෙහි ජිවත් වු  ලක්ශ ගනනක් වු දිවිගලවා ගත්තුවුන් නැවත තම විනාශයට පත්වු මුල් බිම් හෝ නිවාස වලට ගොස් කලහැකි දෙයක් නෙැමති කමින් විශ්වවිද්‍යාල භූමි හෝ වෙනත් ජනතාව ගැවසෙන ස්තාන වල තාවකාලිකව ලැගුම් ගෙන සිටින අතරම මියගිය මලසිරුරු සිය ගනනින් තවමත් මේ ගොඩනැගිලි අතර සිරවී විසිරි පවති.මහාමාර්ග ගමනාගමනයට කිසිසේත්ම සුදුසු නොවන තරම්ය. අතලොස්සක් පමන වු මුල් පදිංචිකරුවන්ගෙන් පිරිසක් පමනක් නැවත පැමින සිය දෑත් වලින් කඩා වැටුන ඔවුන්ගේ ජීවිත නැවත ගොඩනැගීමට උත්සහ දරන්නේ යුද්ධයේදී ඉතිරිවු පුපුරානොගිය බෝම්බ වලින් සිය ජිවිතය අවසන්වීමේ අවධානමද අතැතිවයි. පසුගිය සතියේ සිදුවු එවන් පිපිරීමකින් ජීවිත කිහිපයක් අහිමිව 27 දෙනකුට තුවාල සිදුවිය.

මෙහි බරපතලම ඛේදවාචකය නම් ගොඩනැගිලි කඩා වැටීම නොව මෙහි ජිවත්වු මිනිසුන්ගේ හදවත්වල සිදුවු සංවේගජනක බිදවැටීමය. යුද්ධයෙන් අවතැන්වු පදිංචිකරුවන්ට ඔවුන්ගේ පවුල්වල සාමාජිකයින් උපයාගත් දෑ ලියකියවිලි මෙන්ම ඔවුන්ගේ අනන්‍යතාවය පවා නැතිවී ගොසින්ය .වෙනස් ආගමික මත දැරූවද එකට ජිවත් වු මිනිසුන් දැන් බෙදි ගොසින්ය.මා සමග කතාබහ කල එක් මිනිසෙක් හමුදා බලඇනි විසින් තමන්ට පහර දුන් අකාරය ගැන පැහැදිලි කලේ කදුලු පිරි දෙනෙතින්ය. මහා මාර්ගයකදි තමා ඉදිරියේ මිනිසෙකු මරා දැමු ආකාරය කුඩා දරුවෙකු මට පැහැදිලි කලේය. මෝටාර් ප්‍රහාරයක් නිසා දෙපා කැබලි බවට පත්ව වේදනාවෙන් කෑ ගසා අවසානයේ අධික රුධිර වහනයක් නිසා තම දෑත් මතම මියගිය සිය නව යොවුන් වියේ දියනියගේ සංවේගජනක කතාව එක් මා පිය යුවලක් මට පැහැදිලි කලේය. මෙහි ඇති අවනීතික සහ අසාධාරනයේ සහ ඛේදජනක භාවයේ තරම කිව නොහැකි තරම් විශාල එකකි.

මෙයින් දිවි ගලවා ගත්තවුන් දැන් සිටින්නේ හැගීම් විරහිතව තම ජීවිතය අත්හැර දැමුවන් ලෙසයි .ඔවුන් යුද්ධයෙන් පසු බලාපොරොත්තු වු දේ සහ ලෝකය විසින් දැන් ඔවුන් අමතක කොට ඇති තරමේ පරතරය කම්පාකරවන සුලුය. මට දැනුන තවත් ප්‍රශ්නයක් වන්නේ දෙවන ලෝක යුද්ධයන් පසු යුරෝපයේ සුභ සාධනය වෙනුවන් දැක්වු ප්‍රතිචාරය සහ මේ ISIS වරුන්ට එරෙහිව කල යුද්ධයෙන් පසු එ් යුද්ධයෙන් හානි වු රටවල් වලට යුද්ධයෙන් පසු ලෝකය දැක්වු සහයෝගයේ වෙනසයි.

රසායකින අවි ප්‍රහාර වලින් පිඩාවිදින්නන් ,රෝහල් වලට බොම්බ දැමීම ,සමුහ ස්ත්‍රි දූශන, බඩගින්න ,මුලික අවශ්‍යතා හෝ අහිමිවීම යුද්ධය සමග මේ ජනතාවට ලද දේවල්ය. කෙසේ හෝ අප අවසානයේ මිනිස් හැගීම් දැනිම් නොදැනෙන අකාරයේ කන්ඩායමක් බවට පත්වී ඇත. මේ බිදවැටුන මොසුල් නගරය මැද සිටගෙන සිට්න මට දැනුන දෙයනම් මේ ඛේදවාචකය පසුගිය දශයක තුල බලවත් රටවල්වල දුර්වලම විදේශ ප්‍රතිපත්තින්ගේ අතුරු ප්‍රතිඵලයක් බවයි. එපමනක් නොව දැන් මේ නගරය දරාගැනීම පැවතීම ඉවසීම වැනි මානව ගුනාංග ප්‍රදර්ශනය කරන විශ්විය සංකේතයක් ලෙසයි.  සැබැවින්ම මේ මොසුල් වැසියන් අපේ සහයක් බලාපොරාත්තු නොවේ. වසර 3000 ක ඔවුන්ගෙ ඉතිහාසය පුරා ඒ ශක්තිය ඔවුනට ඇති බවට උදාහරන ඇත. තෙවසරක් පුරා පැවති ත්‍රස්තයෙන් දැන් මේ ජනතාව මිදෙමින් සිටින අතර ලෝකය විසින් ISIS වරු මුුලුනුපුුටා ගැනිමට එක්ව කටයුතු කිරීමට පෙලඹුනා මෙන් යුද්ධයෙන් පසු මේ වැසියන්ගේ ජීවිත නැවත නගා සිටුවීමටද ඔවුනට එකතුවිය හැකිනම් කොතරම් අගනේද.

ඇන්ජලිනා ජොලී මහත්මිය එක්සත් ජාතින්ගේ සරනාගතයින් පිලිබද සංවිධානයේ විශේෂ නියෝජිතවරියකි. මෙහි දැක්වෙන්නේ ISIS සංවිධානයට එරෙහිව ලෝකයේ බලවත් රටවල් විසින් කල යුද්ධයේදී වැඩිම හානියකට ලක්වු ඉරාකයේ ඉපැරනි මොසුල් නගරයේ වර්ථමාන ඛේදජනක තත්වය පිලිබද ඇය විසින් Huntingtonposts  වෙබ් අඩවියට ලියු ලිපියක සිංහල පරිවර්ථනයයි. යුද්ධයේදි හා ඉන් පසුව බලවත් රටවල් ක්‍රියාකල ආකාරය විවේචනය කරන ඇය  ඕනෑම යුද්ධයක අතරුඵලය වෙනසක් නැති එකම ප්‍රතිඵලයක් බවත් වඩා වැදගත් වන්නේ මිනිස් ජිවිත රැකගැනීම බව ප්‍රකාශ කරයි .පසු ගිය 30 වසරක ලංකාවේ සිවිල් යුද්ධයේ පැවතීම හා ඉන් පසු තත්වය මේ හා සමාන එකක් වන අතර ඇය මේ ලිපියෙන්  ඉදිරිපත් කරන කාරනය යුද්ධයෙන් පසු උතුරේ තිබු තත්වය ගැන නැවත සිතීමට උපකාරයකි.
          - කතෘ (Nation's Blog)


Bookmarking Webs With Google

if are you looking for some proper way for manage bookmarks of your important websites, Google Bookmark might be a prefect solution for you .but as usual most of people have no idea of getting real benefits from google products .then if you also one of them, you might be useful this notification.

in October  2005 Google Bookmark was launched by google incorporation for your convenience of managing bookmarks.you know that each and every web browser has been provided the convenience of saving bookmarks .sometimes you might be already using the facility of your web browser .but this is an ultimate solution .this is unlike saving links in your browser .

in this google tool your links are safe with your gmail account . Nobody can see your bookmarks and you can visit your favorite websites from any corner of the world and in any PC through your google account in a jiffy .next point is that in this tool you can save unlimited amount of bookmarks and categorized them under any label. then its so easy to find a link when you want to go back in few simple steps you can do it. 

Rise of The Islamic State




දොන් පෙදෙසේ නොපල කතා - Mikhail sholokhov

"ජර්මානුවෝ ඒ දැරිවිව කුස්සිය පිටිපස්සට ඇදන් ගිහිල්ලා දුශනය කරල මරල දාලා. ඒ දැරිවි වැටිල උන්නේ තැලිච්ච අර්තාපල් ගොඩක් උඩ පුංචි දැරියක් ලපට් එකියක් ලේ තැවරුනු අභ්‍යාස පොතුයි අච්චු පොතුයි මිනිය ලග වැටිල තිබුනා මූන පොරවකින් කපල එහෙම  පිටින්ම මහ භයානක තාලෙට විකෘති වෙලා දැරිවි තමන්ගේ අතින් කට ඇරිචිච පාසල් බෑග් එකත් අල්ලගෙන උන්න අපි ඉතින් දැරිවිගේ මිනිය රෙද්දකින් වහල කතා නැතිව හිටගෙන උන්නා"

මේ කතාව කියන්නෙ කපිතාන් ගෙරාම්සෝව්. ඒ චුලානන්ද සමරනායක මහතා විසින් දොන් පෙදෙසේ නොපල කතා යන නමින් පරිවර්ථනය කරල ඉදිරිපත් කරපු රුසියානු ලේඛක මිහයිල් ෂොලෝහෝව් ගේ කෙටි කතා එකතුවක තියෙන වෛරයෙන් උගත් පාඩම් කියන කතාව ඇතුලේ .මෙම පොතේ පලවෙලා තියෙන කෙටි කතා අට අතරින් " කොමඩු වතු මුරකරන්නා" කතාව හැරුනු කොට අනික් සියලුම කතා සිංහලට පරිවර්තනය වන්නේ පලමුවෙනි වතාවට. නොබෙල් ත්‍යාගලාභී මීහයිල් ශොලෝහව් උපත ලබන්නේ 1905 මැයි 11 වැනි දා රුසියාවේ  Veshenskaya ප්‍රදේශයේ ,ළමා සහ පාසල් කාලයෙන් පස්සෙ ඔහු රතු හමුදාවට බැදෙනවා. ඉන් වසර 4 කට පස්සේ මිහයිල් දකුනු රුසියාවේ දොන් පලාතට පැමිනෙනවා ඉන්පසු 1932 දි කොමියුනිස්ට් පක්ශයට බැදෙන ඔහු 1961 දි එහි මධ්‍යම කාරක සභාවේ සාමාජිකයෙක් බවටද පත්වෙනවා.

දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේදි රුසියානු සමාජය යුධමය වශයෙන් හා ආර්ථිකමය වශයෙන් හා සමාජී්‍ය වශයෙන් බැටකාපු තරම කෙටි කතා කිහිපයක් ඔස්සේ ගලායන විදිහට නිර්මානය කරල තියනවා.  අවුරුදු 30ක් යුද්ධයෙන් බැටකාල සංවේදී ඉන්ද්‍රියන් මොට වෙච්ච මිනිස්සු ඉන්න රටක් විදිහට අපේ රටේ මිනිස්සුන්ට මේ නිර්මාන පෙල මොන විදිහට සංවේදි වෙයිද කියල කියන්න අමරු උනත් සමහර විට මේ කතා ටික කියවන් යනකොට ටික දෙනෙක්ට හරි  අපේ පරන මතක ඇවිස්සෙන්නත් පුලුවන්.

ලංකාවේ නිදහට පෙර යටත් විජිත කාලයේ ඉදල ලබපු අමිහිරි අත්දැකීම් වල වේදනාව යන්නත් කලින්, 57 බන්ඩාරනායක චෙල්වනායගම් ගිවිසුමෙන් පසුකාලේ පුපුරල යන්න පටන් ගත්ත ජනවාර්ගික අර්බුදයත්. ඒකේ දිගුවක් උන 83 කලු ජුලියේ ඉදල 2009 වෙනම් ඇදිල ආපු සිවිල් යුද්ධය වගේම 71 කැුරැල්ල, 88-89 භිශන යුගය, ඇතුලේ අපි හොද හැටි විදපු අපි දැකල තියෙන අපි අහල තියෙන තිත්ත කතා වලම ප්‍රතිරූපයක් තමයි දොන් පෙදෙසේ නොපල කතා. මෙහි තියන කතා අතරින් අපේ ලාංකීය සමාජයට හොදින් හුරුපුරුදු බඩගින්නත් දුගි දුප්පත්කමත් හා වීරත්වයත් ගැන ''අල්යෝශ්කාගේ හදවත'' තරම් සංවේදී වෙනත් කතාවක් මම කියවා නෑ. එවන් මිනිස් ජීවිත අපේ පෙරදිග අපේ සමාජයේද  මේ ලංකාවේද දැනට උවද විරලව හෝ තියෙනවා.  එහි එක තැනක මෙලෙස සදහන් වෙනවා.

''අල්යෝශාගේ විදුරුමස් වනවිමට පටන් ගතී .උදෑසන දරාගත නොහැකි බඩගින්න නිවාගනු පිනිස ඔහු එල්ම් ගසක ලාටු බැදි පොත්තක් සපද්දී ඔහුගේ දත් බුරුල්ව  නලියන්නට වුයේ දරුනු වමනයකින් උගුර සිරවී ගියේය - අල්යෝශාගේ දෙපා තනපත් මෙන් දුබලය. සැකයෙන් දෙපා දෙස බැලු ඔහු දෙතොල් අග දැනෙමින් පැවති දරුනු වේදනාව හේතුවෙන් මුුමුනමින් ආපසු වැතිර ගත්තේය. - මට එතැනට යන්න බෑ අම්මෙ හුලගට මාව ගසාගෙන යනවා''

යුද්ධයෙන් බැටකාපු බඩගින්නෙ කන්නවත් නැතුව ලේ විතරක් දැකපු  සමාජයක පාපොච්චාරනයක් දොන් පෙදෙසේ නොපල කතා තුලින් කියැවෙන හැම කතාවක් තුලම තියෙනවා .බඩගින්දරත් අනෙකාගේ වේදනාව ගැන නොහිතපු කුරිරු සමාජයත් යුද්ධයේ  ත්‍රස්තයත් මිනිසුන්ගේ වීරත්වය වගේ ආත්ම පරිත්‍යාගය ගැනත් කියවෙනවා .කාලෙන් කාලෙට අද දක්වා මරන හැරෙන්නෙ වෙනත් දෙයක් නොලබාපු රටක් විිදහට ඉදිරි දශකය තුල අපේ රටේ අය මොන විදිහේ ලේ වැගිරීමක් වෙයිද කියන්න අපි දන්නේ නෑ .ඒ කොහොම උනත් අපට පුලුවන් උනොත් මෝඩකමින් හා දේශපාලන වහල්බාවයෙන් අන්ධ වෙලා තවත් ජාතියක බෙල්ලට තුවක්කුව තියල දනගස්සවලා පුරාජේරුකම් කියවලා සදාකාලික මායාවක හිරවෙලා ඉන්න අපේ මිනිස්සුන්ට පොතපතින් කලාවෙන් හෝ අධ්‍යාපනයෙන් එක දශමෙක හරි අවදිවිීමක් කරන්න ඒකට මේ කතාපෙල පොඩ්ඩක් හරි උපකාරී වෙයි .




Youtube භාවිතයේ මාර්ගෝපදේශ සිංහලෙන්

2010 වර්ශයෙන් පසු ලංකාව තුල අන්තර්ජාල ව්‍යාප්තිය ඉතා වේගයෙන් සිදුවු අතර Facebook වැනි සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ ලංකාවේ වෙනම අකාරයේ නිදහස් මාධ්‍ය සම්ප්‍රදායක් බිහිවිය. අඩු වැඩි වශයෙන් මෙහි හොද නරක දෙකම ලෙස ප්‍රතිඵල දකින්නට තිබුනත් බොහෝ අවස්තාවලදී ආන්ඩු බලයට පත්වු පසු මෙල්ල කර දනගස්සවා තමන්ට අවශ්‍ය මතවාදයන් ජනතාවගේ ඔලුවල ගිල්ලවීමේ මාධ්‍ය ක්‍රමයට දැඩිපහරක් වැදුනි. ඇතමෙක් කියන අකාරයට මෙය සියවසකටවත් හෙල්ලිය නොහැකි යැයි කියූ ඇතැම් ප්‍රභල ආන්ඩු පෙරලියක් දක්වා දිග්ගැස්සවෙන තරම් විප්ලවීය විය. එසේ සිදුකල පෙරලිය පිලිබද බරපතල ගැටලු ඇතත් එක් අරමුනක් වෙනුවෙන් ජනතාව පෙල ගැස්සවීමට පොදු සමාජ මාධ්‍යකට මෙසේ බලයක් ලැබීම ප්‍රසංසනීය කාරනයකි.

Facebook සමාජ මාධ්‍යත් සමගම ඇතිවු ලංකාවේ අන්තර්ජාල භාවිතයේ වේගවත් බව නිසාම අන්තර්ජාල සේවා සපයන සමාගම් ඉතා අඩු ගාස්තු යටතේ දත්ත සේවාවන් ලබාදීම නිසා YouTube සමාජ මාධ්‍යද ඉන් පසු ඉතා වේගයෙන් ජනප්‍රිය වු අතරම මේ වන විට එය Facebook තරමටම ලංකාවේ මහජනතාව විසින් පරිහරණය කරමින් පවති. කෙසේ නමුත් පසුගිය කාලය තුල ආන්දෝලනයට ලක්වු ඇතැම් විඩියෝ දර්ශන නිසා යුටියුබි භාවිතයේදී සමාන්‍ය මහජනතාව දැන ගත යුතු YouTube බාවිතයේ මාර්ගෝපදේශයන් සිංහල බසින් ඉදිරිපත් කිරීමට තිරනය කලෙමු. පහත දැක්වෙන්නේ එම මාර්ගෝපදේශයන්ය.


නිරුවත් සහ ලිංගික ජවනිකා

අසභ්‍ය දර්ශන සහිත සමන්විතයන් (Pornography) සහ විකෘති ලිංගික හෝ වෙනත් අකාරයේ දර්ශන (Fetish) කිසිම විටක Youtube හරහා ප්‍රකාශයට අවස්තාවක් නොදෙන අතර ඇතැම් දර්ශන වල ප්‍රාථමික වැදගත්කම මත එනම්  අධ්‍යාපනික ,විද්‍යාත්මක, වාර්තාමය වැඩසටහන් හෝ කලාත්මක නිර්මානයන් උදෙසා ඉදිරිපත් කරන විඩියෝ දර්ශනවලට එක්තරා වයස් කාන්ඩයක පිරිසකට (Age Restricted) පමනක් නැරඹිය හැකි ලෙස එම දර්ශන  ඉදිරිපත් කල හැකිය.  උදාහරනයක් ලෙස පියයුරු පිලිකා පිලිබද දැනුවත් කීරිමේ කර්තව්‍යක් උදෙසා එවන් විඩියෝ දර්ශන ඇතුලත් කල හැකි නමුත් ඉහත සීමාවන් ඉක්මවන දර්ශන සදහා අනුග්‍රහයක් නැත.

හානිකර සහා භයානක අන්තර්ගතයන් සහිත දර්ශන

දේපල හෝ ජීවිත හානි ඇතිවන ආකාරයේ දේවල් පිලිබද ඉදිරිපත් කිරීම්  යුටියුබ් මගින් වලක්වනු ඇත. බෝම්බ නිශ්පාදනය මත්ද්‍රවය නිශ්පාධනය වංචනික ක්‍රම සියදිවි නසා ගැනී්ම් ක්‍රම  ආදිය වැනි සමාජ විරෝදී නීතිවිරෝදි මෙන්ම දේවල සහ ජීවිත වලට හානි වන අකාරයේ දේවල්  නිර්මානය පිලිබද විඩියෝ මහජන කැලඹිමක් ඇතිකරනවන මහජනයා කුපිත කරවන ආකාරයේ විඩියෝ දර්ශන යෙදීම් තහනම් වන අතර අධ්‍යාපනික හෝ සමාජිය දැනුවත්භාවය උදෙසා කරන එවන් දේ ඇතුලත් දර්ශණ එක්තරා වයස් කාන්ඩයකට පමනක් නැරඹිය හැකිලෙස සීමා කල යුතුය.

වෛරි සහගත ප්‍රචාරයන්

Youtube තුල ජාති, ආගම්, රටවල් ,ලිංගිකත්වය, අබාධිතබව ,වයස, වැනි සාධක මත වෛරි සහගත ප්‍රචාරයන් ඉදිරිපත් කිරීම Youtube නිති රිති වලට පටහැනි වේ

ප්‍රචන්ඩකාරී සහ අධි සංවේදී දර්ශන

යුටියුබ් සේවය ලොවපුරා වාර්තාකරනයේ යෙදෙන මාධ්‍යවේදීන්ගේ තෝතැන්නක් වී ඇති නමුත් එවන් දේ වාර්ථාකරනයේදි ප්‍රවේශම්විය යුතුය .ප්‍රචන්ඩත්වය හා ජගුප්සාජනක දේ යුටියුබ් හරහා ඉදිරිපත් කිරීම තහනමිය. නමුත් අධ්‍යාපනික, වර්තාකරනය හෝ විද්‍යාත්මක පදනමක් මත එවැන්නක් ප්‍රචාරය කල හැකි නමුත් අදාල විඩියෝව ධාවනය වීමට පෙර නරඔන්නාට ඒ ගැන අවවාදයන් (Viewer Advice) ලබාදිය යුතු අතර කැප්ශන් හී  ඒ ලිපිබද විස්තරයක්ද සටහන් කල යුතුය.

කිසිදු ත්‍රස්තවාදි ක්‍රියාවක් හෝ එවන් සංවිධානයක් පිලිබද ප්‍රචාරය හා මහජන අවදානය ලබා ගැනීමට යුටියුබ් භාවිත කල නෙහැකි අතර අධ්‍යාපනික හෝ වාර්ථාමය වැඩ සටහන් සදහා පමනක් සීමා කල වයස් කාන්ඩ යටතේ එවැනි දේ ප්‍රදර්ශනය කල හැකිය.

හිරිහැර කිරීම්

Youtube හරහා කිසිම ආකාරයකට තවකෙකුට හිරිහැර කිරීමට අපයෝජනයකට හෝ කප්පම් ගැනීමකට Youtube වෙත විිඩියෝ ඉදිරිපත් කිරීම තහනම්ය.

A Letter From Mosul


The largest and longest urban battle fought anywhere in the world since World War II was waged to retake Mosul from ISIS. Liberty came at a horrific price: Thousands of civilians were killed and large swathes of the Iraqi city were reduced to rubble.

Much of East Mosul was spared, but the West still lies in ruins a year after the end of the fighting. As I stood there, it felt as if the guns fell silent only yesterday.
If we’ve learned anything from the last decade in the Middle East and Afghanistan, it is that if a military “win” is not followed by effective help to ensure stability, then the cycle of violence only continues.

You’d think, therefore, that nothing could be more important in this situation than trying to make sure that violent extremism can never return to Mosul. You’d expect that rebuilding a city that was an icon of diversity, peaceful coexistence and cultural heritage would be a top priority. You’d imagine that the streets of West Mosul would be crammed with reconstruction equipment, de-miners, architects, planners, government agencies, and nongovernmental organizations and world heritage experts providing technical assistance to Iraq on a master plan for the reconstruction of the city.

But a year later, West Mosul lies abandoned, ruined and apocalyptic. Walls that remain standing are riddled with holes from mortar fire and bullets. The streets are eerily quiet: hundreds of thousands of former residents of the city are living in camps or nearby communities because there is nothing for them to go back to. Reeking corpses still litter the ruins, awaiting collection.

Are we guilty of performing a form of collective moral triage, selectively choosing when and where we will defend human rights, for how long and to what degree?
In streets that look entirely uninhabitable, small numbers of shell-shocked families are clearing the rubble of their homes with their bare hands, braving the concealed explosives left behind. In the last week, there was an explosion in a house that killed and injured 27 people.

Even worse than the physical ruin of the city is the invisible damage to the emotional landscape of its people. Returning residents have lost homes their families lived in for generations, their possessions, their savings, even the documents that prove their identity. Communities of different faiths who used to live side by side have been thrust apart and are now divided.

A man who approached me described with tears in his eyes how he was lashed by militants. A child told me about seeing a man killed in front of her on the street. A mother and father described the morning when a mortar shell struck their teenage daughter, ripping away her legs, leaving shattered bones protruding. They carried her to a hospital and begged for medical treatment. They were turned away, and she bled to death in their arms.

Injustice and suffering of this magnitude is impossible to quantify. For the people who survived these experiences to have been left on their own and largely forgotten feels utterly wrong and profoundly disquieting. The gap between what they deserve and how quickly the world has forgotten them is shocking.

I found myself asking whether, at another time in history, we would have reacted differently to what happened in Mosul. Would we have reacted as we did after the liberation of Europe after World War II, flooding it with assistance to rebuild and recover? 
I thought also of the survivors of the chemical weapons attacks, the hospital bombings, the organized rape and the deliberate starvation of civilians that are all features of contemporary conflicts, and asked myself, have we become numb to human suffering? Are we so doubtful of our ability to act effectively overseas, in light of recent history, that we have begun tolerating the intolerable? Are we guilty of performing a form of collective moral triage, selectively choosing when and where we will defend human rights, for how long and to what degree?

In Mosul, I felt I was standing at a ground zero of foreign policy failures over the last decade. But also in a place that represents the human capacity for survival and renewal, and the stubborn endurance of universal values in individual hearts.

I think of a father I met, and his joy that his two young daughters are now able to go to school again. Penniless and without a roof over his family’s heads, he spoke as if he had no more treasured possession than their report cards. There would be no more profound symbol of victory than every girl in Mosul being able to go back to school and excel.

Not a single family I met in West Mosul asked me for anything. They are not counting on our assistance. Mosul can trace its history back 3,000 years ― I am sure its people will overcome those three years of terror. But how much better it would be if we saw their recovery as our joint endeavor, in the same way that we regarded the defeat of ISIS as a collective responsibility.


Angelina Jolie is the special envoy of the United Nations High Commissioner for Refugees, co-founder of the Preventing Sexual Violence Initiative and a filmmaker.


From - www.huffingtonpost.com.au


යුදෙවු වෛරය - Goebbel's Eyes Of Hate

This is a historic and controversial photograph taken by Jewish photographer Alfred Eisensdaetd on 1933 ,during a league of national conference at the carton hotel in Geneva.Photograph represents the third leader and propaganda mister Joseph Goebbels of Hitler's Nazi regime looking at the Jewish photographer with pure hated eyes.

In the picture, Joseph Goebbels is grabbing the arm of chair with the total power of his body while controlling his Jewish anathema.  this was most unflattering image taken of hi-ranked Nazi figure. 

මෙම  අයිතිහාසික මෙන්ම අාන්දෝලනාත්මක ජායාරූපය ලබාගෙන තිබුනේ යුදෙව් ජාතික ඡායාරුප ශිල්පියකු වන ඇල්ෆඩ් අයිසෙන්ඩියැට් විසින් 1933 වර්ශයේදි ජිනිවා නුවර පැවැත්වු සම්මේලනයකදීය. එහි නිරූපනය වන්නේ හිට්ලර්ගේ නාසි රෙජීමයේ න්‍යායාචාර්යවරයකු මෙන්ම සමස්ථ නාසි බලකදවුරේ තෙවැන්නා වු ජෝසෆ් ගොබෙල්ස් මෙම යුදෙවු ජාතික ඡායාරූප ශිල්පියා දෙස වෛරීසහගත දෑසින් බලාසිටින ආකාරයයි.

 ඔහු සිය සිරුරේ මුලු බරම ඔහු අසුන්ගෙන සිටින පුටුවේ ඇන්දමත යොදමින් ඔහු සිය යුදෙවු වෛරය පාලනය කර ගන්නා අකාරය ඉන් දැක්වේ. මෙය නාසි බලකදවුරේ ඉහල පෙලේ නායකයින් ගේ ලබාගන්න ලද ඉතාම සීමිත විවාත ජායාරූප කිහිපයෙන් එකකි.